Di Stéfano: Alfredo di Stéfano – legenda futbolu

0

Alfredo Di Stéfano, urodzony 4 lipca 1926 roku w Buenos Aires, to postać, która na stałe wpisała się w annały historii futbolu. Argentyński piłkarz i trener, powszechnie uznawany za jednego z najwybitniejszych graczy wszech czasów, a także za najwspanialszego zawodnika w historii Realu Madryt. Jego niezwykła kariera obejmowała grę dla reprezentacji Argentyny, Kolumbii i Hiszpanii, a jego wszechstronność na boisku, jako dynamicznego napastnika i inteligentnego pomocnika, zrewolucjonizowała współczesne rozumienie roli zawodnika. Na 2024 rok Alfredo Di Stéfano miałby 98 lat, a jego dziedzictwo wciąż inspiruje kolejne pokolenia piłkarzy i kibiców.

Najważniejsze fakty:

• Wiek: 98 lat (licząc od 4 lipca 1926 do 2024 roku)
• Żona/Mąż: Brak danych w artykule
• Dzieci: Brak danych w artykule
• Zawód: Piłkarz, Trener
• Główne osiągnięcie: Pięciokrotny zdobywca Pucharu Europy z Realem Madryt

Alfredo Di Stéfano – Ikona Futbolu

Podstawowe informacje o Alfredo Di Stéfano

Alfredo Stéfano Di Stéfano Laulhé urodził się 4 lipca 1926 roku w Buenos Aires. Mierzący 1,78 m wzrostu, wyróżniał się legendarną wszechstronnością na boisku, grając zarówno jako napastnik, jak i pomocnik. Jego adaptacyjność była tak duża, że w jednym z argentyńskich meczów w 1949 roku zastąpił nawet bramkarza. Ze względu na swoją szybkość, zwinność i jasne włosy, zyskał przydomek „Saeta Rubia” – „Blond Strzała”. Di Stéfano jest powszechnie uważany za jednego z najlepszych piłkarzy w historii futbolu i najwybitniejszego gracza w historii Realu Madryt.

Rodzina i życie prywatne Alfredo Di Stéfano

Alfredo Di Stéfano Laulhé był synem Alfredo Di Stéfano, Argentyńczyka o włoskich korzeniach, oraz Eulalii Laulhé Gilmont, która miała francuskie i irlandzkie pochodzenie. Jego ojciec, sam grający jako obrońca w River Plate, zaszczepił mu pasję do futbolu, choć jego kariera zakończyła się kontuzją. W 1940 roku rodzina Di Stéfano przeniosła się na wieś, gdzie młody Alfredo pracował z ojcem i rozwijał swoje umiejętności, grając w piłkę z bratem Tulio w zespole Unión Progresista.

Kariera klubowa Alfredo Di Stéfano

Ameryka Południowa

Alfredo Di Stéfano rozpoczął karierę seniorską w 1945 roku w barwach River Plate. Ze względu na ograniczoną liczbę występów, w 1946 roku został wypożyczony do Huracán, gdzie w ciągu jednego sezonu zdobył 10 goli w 25 meczach. Właśnie tam zapisał się w historii ligi argentyńskiej, strzelając najszybszego gola, który padł w około 10 sekund. Po powrocie do River Plate w 1947 roku, stał się kluczowym zawodnikiem ataku „La Máquina” (Maszyna) i został królem strzelców ligi z 27 bramkami.

W 1949 roku, w wyniku strajku piłkarzy, Di Stéfano przeniósł się do Kolumbii, do klubu Millonarios z Bogoty. Tam, jako część słynnego „Ballet Azul” (Niebieskiego Baletu), zdobył trzy tytuły mistrzowskie w ciągu czterech lat. Warto odnotować jego nietypowy epizod z 31 lipca 1949 roku, kiedy to podczas derbowego meczu przeciwko Boca Juniors, Di Stéfano na kilka minut zastąpił w bramce Amadeo Carrizo, zachowując czyste konto.

Hiszpania

Przejście Alfredo Di Stéfano do Hiszpanii w 1953 roku było kontrowersyjne i doprowadziło do sporu między Realem Madryt a FC Barceloną. Ostatecznie trafił on do Madrytu, co okazało się punktem zwrotnym w historii hiszpańskiego futbolu i początkiem dominacji Realu Madryt.

Real Madryt z Alfredo Di Stéfano w składzie zdominował rozgrywki Pucharu Europy, zdobywając pięć tytułów z rzędu w latach 1956–1960. Di Stéfano jest jedynym piłkarzem, obok Francisco Gento i Zárragi, który wystąpił we wszystkich tych zwycięskich finałach. Co więcej, Alfredo Di Stéfano wpisał się na listę strzelców w każdym z tych finałów. Jego występ w finale Pucharu Europy w 1960 roku, gdzie Real Madryt pokonał Eintracht Frankfurt 7:3, był spektakularny – zdobył wówczas hat-trick. Przez 11 lat gry dla „Królewskich” (1953–1964) zdobył imponujące 216 goli w 282 meczach ligowych, co przez lata stanowiło rekord klubu.

Po porażce w finale Pucharu Europy z Interem Mediolan w 1964 roku, Di Stéfano odszedł do Espanyolu Barcelona, kończąc profesjonalną karierę w 1966 roku.

Kariera międzynarodowa Alfredo Di Stéfano

Alfredo Di Stéfano ma unikalną historię reprezentacyjną, grając dla trzech różnych narodowych drużyn. Rozegrał 6 meczów dla reprezentacji Argentyny, z którą zdobył Copa América w 1947 roku. Następnie, grając w Kolumbii, wystąpił w 4 nieoficjalnych meczach. Po uzyskaniu hiszpańskiego obywatelstwa, rozegrał 31 meczów dla reprezentacji Hiszpanii.

Mimo wybitnej kariery, Alfredo Di Stéfano nigdy nie wystąpił w turnieju finałowym Mistrzostw Świata. Jego pechowe mundiale to: Argentyna nie startowała w 1950 i 1954 roku, Hiszpania nie zakwalifikowała się w 1958, a w 1962 doznał kontuzji tuż przed turniejem.

Nagrody i osiągnięcia Alfredo Di Stéfano

Dwukrotnie, w latach 1957 i 1959, Alfredo Di Stéfano został uhonorowany nagrodą Ballon d’Or dla najlepszego piłkarza Europy. W listopadzie 2003 roku Hiszpańska Federacja Piłkarska wybrała go „Złotym Zawodnikiem” jako najwybitniejszego piłkarza ostatnich 50 lat w tym kraju. W głosowaniu magazynu „France Football” na Piłkarza Stulecia zajął czwarte miejsce, ustępując jedynie Pelému, Maradonie i Johanowi Cruyffowi.

W 2004 roku Pelé umieścił go na prestiżowej liście FIFA 100. Sam brazylijski król futbolu we wrześniu 2009 roku stwierdził nawet, że Di Stéfano był najlepszym piłkarzem w historii. Alfredo Di Stéfano jest również jedynym piłkarzem w historii, który otrzymał nagrodę „Super Ballon d’Or” w 1989 roku.

Najważniejsze nagrody i wyróżnienia Alfredo Di Stéfano:

• Ballon d’Or: 1957, 1959
• Złoty Zawodnik UEFA (Hiszpania): 2003
• 4. miejsce w plebiscycie na Piłkarza Stulecia (France Football)
• FIFA 100 (lista Pelégo)
• Super Złota Piłka: 1989

Kariera trenerska Alfredo Di Stéfano

Po zakończeniu kariery zawodniczej, Alfredo Di Stéfano z powodzeniem odnalazł się w roli trenera. Prowadził Valencię do mistrzostwa Hiszpanii w 1971 roku, a także do zwycięstwa w Pucharze Zdobywców Pucharów w 1980 roku. Sukcesy trenerskie odnosił również w swojej ojczyźnie, zdobywając tytuły mistrzowskie z dwoma największymi rywalami: Boca Juniors (1969) i River Plate (1981).

Di Stéfano dwukrotnie zasiadał na ławce trenerskiej Realu Madryt (1982–1984 oraz 1990–1991). Jego pierwszy okres pracy w „Królewskich” był naznaczony pechem – zespół zajął drugie miejsce w aż pięciu różnych rozgrywkach w jednym sezonie.

Śmierć i dziedzictwo Alfredo Di Stéfano

Alfredo Di Stéfano zmarł 7 lipca 2014 roku w Madrycie w wieku 88 lat, dwa dni po nagłym ataku serca. Od 2000 roku aż do śmierci pełnił funkcję Honorowego Prezesa Realu Madryt, a do końca życia był ambasadorem „Królewskich” na całym świecie. Klub uhonorował go, nazywając jego imieniem swój stadion treningowy (Estadio Alfredo Di Stéfano).

Alfredo Di Stéfano zdefiniował nowoczesną rolę „totalnego piłkarza”, angażującego się w grę na całym boisku. Do dziś pozostaje najważniejszą postacią w historii Realu Madryt, łączącą epokę pionierską z nowoczesną wielkością klubu.

Najważniejsze mecze i sezony Alfredo Di Stéfano:

Alfredo Di Stéfano, legendarny „Blond Strzała”, na zawsze zapisał się w historii futbolu jako jeden z najlepszych piłkarzy wszech czasów, wyznaczając standardy dla nowoczesnego zawodnika. Jego wszechstronność, determinacja i niezliczone sukcesy stanowią dowód na to, że prawdziwa pasja do gry nie zna granic, a jego wpływ na rozwój taktyki i stylu gry pozostaje nieoceniony.

Często Zadawane Pytania (FAQ)

Źródła:
https://en.wikipedia.org/wiki/Alfredo_Di_St%C3%A9fano