Edward VII, panujący król Wielkiej Brytanii, dominiów brytyjskich i cesarz Indii, urodził się 9 listopada 1841 roku. Na dzień dzisiejszy ma 184 lata. Był synem królowej Wiktorii i księcia Alberta. Po niemal 60 latach oczekiwania na tron, objął panowanie w 1901 roku, zapoczątkowując tym samym erę nazwaną jego imieniem, charakteryzującą się dynamicznym rozwojem technologicznym i zmianami społecznymi. Jego panowanie trwało do 1910 roku, kiedy to zmarł w wieku 68 lat.
Najważniejsze fakty:
- Wiek: 184 lata (stan na styczeń 2026)
- Żona/Mąż: Aleksandra z Danii
- Dzieci: Jerzy V (następca tronu) i pięcioro innych
- Zawód: Król Wielkiej Brytanii, dominiów brytyjskich i cesarz Indii
- Główne osiągnięcie: Zapoczątkowanie Ery Edwardiańskiej, modernizacja floty i armii, inicjatywa dyplomatyczna prowadząca do Entente Cordiale
Edward VII – Król i Symbol Epoki
Podstawowe Informacje o Królu Edwardzie VII
Prawdziwe imiona króla brzmiały Albert Edward. Imię to otrzymał na cześć swojego ojca, księcia Alberta, oraz dziadka ze strony matki, księcia Kentu. Choć oficjalnie panował jako Edward VII, w kręgu rodzinnym znany był pod czułym pseudonimem „Bertie”. Monarcha urodził się 9 listopada 1841 roku o godzinie 10:48 rano w Pałacu Buckingham w Londynie. Od tego momentu, patrząc z perspektywy stycznia 2026 roku, minęło 184 lata. Edward VII dzierżył tytuł księcia Walii przez niemal 60 lat, będąc brytyjskim następcą tronu. Ze względu na długowieczność swojej matki, królowej Wiktorii, stał się symbolem próżniaczej elity. Król Edward VII zmarł 6 maja 1910 roku w wieku 68 lat, również w Pałacu Buckingham. Został pochowany w kaplicy św. Jerzego w Windsorze.
Rodzina i Życie Prywatne Edwarda VII
Królowa Wiktoria i książę Albert mieli ambitne plany edukacyjne dla swojego syna, lecz Edward nie spełniał ich naukowych oczekiwań, co prowadziło do napięć w rodzinie. Po śmierci męża, królowa Wiktoria obwiniała syna o doprowadzenie księcia Alberta do grobu, przypisując mu odpowiedzialność za jego skandale obyczajowe. 10 marca 1863 roku w kaplicy św. Jerzego w Windsorze, Edward poślubił księżniczkę Aleksandrę z Danii. Ich małżeństwo zaowocowało narodzinami sześciorga dzieci. Jego syn, Jerzy V, został następcą tronu.
Potomstwo Edwarda VII
- Albert Wiktor
- Jerzy V (następca tronu)
- Ludwika
- Wiktoria
- Maud
- Aleksander Jan
Edward VII słynął z bardzo bogatego życia towarzyskiego i licznych romansów, z co najmniej 55 partnerkami. Wśród jego partnerek była Alice Keppel, której prawnuczka, Camilla Parker Bowles, została później żoną obecnego króla Karola III. Tragiczna śmierć najstarszego syna, Alberta Wiktora, w 1892 roku, była dla Edwarda ogromnym ciosem. W listach do matki wyrażał głęboki żal, pisząc, że oddałby własne życie za syna, gdyż swojego syna nie cenił wysoko.
Edukacja i Wczesne Lata
Edward kształcił się w renomowanych instytucjach. Od października 1859 roku studiował w Christ Church w Oksfordzie, a od 1861 roku kontynuował naukę w Trinity College w Cambridge. Przed podjęciem studiów w Anglii, na początku 1859 roku odbył podróż edukacyjną do Rzymu. Lato tego samego roku spędził na Uniwersytecie w Edynburgu, poszerzając swoje horyzonty.
Kariera i Panowanie jako Król
Po śmierci królowej Wiktorii 22 stycznia 1901 roku, Albert Edward wstąpił na tron jako król Wielkiej Brytanii, dominiów brytyjskich oraz cesarz Indii. Wybrał imię Edward VII, świadomie odrzucając sugestię matki, by panować jako Albert Edward, co miało na celu nie umniejszanie statusu jego ojca. Jako król, Edward VII odegrał znaczącą rolę w modernizacji brytyjskiej floty, w tym Home Fleet, oraz w reorganizacji armii po doświadczeniach wojny burskiej (1899–1902). Dzięki biegłości w językach francuskim i niemieckim oraz licznym wizytom zagranicznym, Edward VII przyczynił się do powstania Entente Cordiale, kluczowego sojuszu dyplomatycznego. Jego panowanie, określane mianem Ery Edwardiańskiej, zapoczątkowało nowy okres w historii, charakteryzujący się gwałtownym rozwojem technologicznym i znaczącymi zmianami społecznymi.
Podróże i Misje Dyplomatyczne
W 1860 roku Edward odbył historyczne tournée po Ameryce Północnej, będąc pierwszym księciem Walii, który odwiedził Kanadę i Stany Zjednoczone. Spotkanie z prezydentem Jamesem Buchananem znacząco poprawiło relacje brytyjsko-amerykańskie. W latach 1875–1876 odbył imponującą, ośmiomiesięczną podróż po subkontynencie indyjskim. Podczas tej wyprawy Edward VII zyskał uznanie za swoje podejście do wszystkich ludzi z szacunkiem, niezależnie od koloru skóry, i otwarcie krytykował brytyjskich urzędników za złe traktowanie mieszkańców Indii. Krótko po śmierci ojca w 1861 roku, matka wysłała go w podróż na Bliski Wschód, obejmującą Egipt, Jerozolimę, Damaszek i Stambuł, w celu ochrony brytyjskich interesów w strategicznym Kanale Sueskim. Podczas swojej podróży do Ameryki Północnej, Edward VII zainaugurował most Wiktorii w Montrealu, symbolizując jedność imperium.
Zdrowie i Przełomowa Operacja
Koronacja Edwarda VII, zaplanowana na 26 czerwca 1902 roku, musiała zostać odroczona. Dwa dni przed uroczystością u króla zdiagnozowano zapalenie wyrostka robaczkowego, co doprowadziło do kryzysu przed koronacją. Sir Frederick Treves przeprowadził wówczas radykalną operację drenażu ropnia w jamie brzusznej króla. Sukces tego zabiegu okazał się przełomowy dla medycyny, wprowadzając operację wyrostka do głównego nurtu leczenia. W 1871 roku Edward zachorował na dur brzuszny, tę samą chorobę, która według przekazów przyczyniła się do śmierci jego ojca.
Kontrowersje i Skandale
W 1891 roku Edward VII został uwikłany w tzw. Royal Baccarat Scandal. Wyjście na jaw jego udziału w nielegalnej grze w karty na pieniądze wywołało spore poruszenie. Co bezprecedensowe dla członka rodziny królewskiej, musiał zeznawać w sądzie jako świadek. W 1870 roku król został wezwany jako świadek w sprawie rozwodowej posła Sir Charlesa Mordaunta, co również wzbudziło zainteresowanie opinii publicznej. Edward VII miał bardzo złe relacje ze swoim siostrzeńcem, cesarzem Niemiec Wilhelmem II. Napięcia osobiste między monarchami przekładały się na pogorszenie stosunków dyplomatycznych między Wielką Brytanią a Cesarstwem Niemieckim, podsycając atmosferę przed wybuchem I wojny światowej. 4 kwietnia 1900 roku 15-letni Jean-Baptiste Sipido próbował zastrzelić Edwarda w Brukseli, protestując przeciwko wojnie burskiej.
Ciekawostki i Styl Życia Edwarda VII
Edward VII był uznawany za arbitra elegancji, wyznaczając trendy w modzie męskiej. Spopularyzował noszenie tweedów, kapeluszy typu Homburg oraz kurtek Norfolk. To jemu przypisuje się zwyczaj niezapinania ostatniego guzika w kamizelce, co wynikało z jego dużej tuszy – w pasie mierzył 122 cm. Król był wielkim pasjonatem koni. Jego koń Persimmon wygrał Derby w 1896 roku, a w 1900 roku jego inny koń, Diamond Jubilee, zdobył Potrójną Koronę. W swojej posiadłości Sandringham House król nakazał przesunięcie zegarów o pół godziny do przodu, tworząc tzw. Sandringham Time, aby wydłużyć dzień podczas polowań. Edward VII otwarcie spotykał się i przyjaźnił z żydowskimi finansistami, m.in. z rodziną Rothschildów, co w tamtych czasach ściągało na niego krytykę. To właśnie Edward VII wprowadził tradycję jedzenia niedzielnego lunchu składającego się z pieczonej wołowiny i puddingu Yorkshire. Król był nałogowym palaczem, spożywając około 12 cygar i 20 papierosów dziennie. Słynął z ogromnego apetytu, co przyczyniło się do jego problemów z wagą i zdrowiem w późniejszym wieku. Biegle władał francuskim i niemieckim, co czyniło go jednym z najbardziej „europejskich” monarchów brytyjskich. Był patronem wielu teatrów i artystów, często odwiedzając opery i spektakle w całej Europie. Podczas wizyty w Indiach otwarcie potępiał „niegrzeczność i arogancję” brytyjskich urzędników wobec Hindusów. W 1902 roku ustanowił Order Zasługi (Order of Merit), aby nagradzać wybitne osiągnięcia w nauce, sztuce i literaturze. Był znany z towarzyskiego usposobienia i umiejętności zjednywania sobie ludzi, co stanowiło kontrast w stosunku do surowego wizerunku jego matki. Spopularyzował noszenie czarnych krawatów do smokingów zamiast tradycyjnych białych fraków. Fascynował się nowinkami technicznymi, takimi jak samochody i wczesne telefony. Specyficzny czas w posiadłości królewskiej, Sandringham Time, przetrwał aż do 1936 roku, kiedy zniósł go Edward VIII. Choć panował krótko, jego postać stała się symbolem stabilizacji i dobrobytu przed katastrofą I wojny światowej.
Edward VII, panujący król Wielkiej Brytanii, był postacią barwną i wpływową, której panowanie zapoczątkowało Erę Edwardiańską, okres dynamicznego rozwoju i zmian społecznych. Pomimo długiego oczekiwania na tron, jego krótkie rządy odznaczyły się modernizacją sił zbrojnych, kluczowymi inicjatywami dyplomatycznymi oraz znaczącym wpływem na kulturę i styl życia, czyniąc go jednym z najbardziej rozpoznawalnych monarchów brytyjskich.
Często Zadawane Pytania (FAQ)
Na co zmarł król Edward?
Król Edward VII zmarł na zawał serca. Jego stan zdrowia pogarszał się po niedawnym upadku, który spowodował złamanie mostka.
Kto był następcą Edwarda VII?
Następcą Edwarda VII na tronie brytyjskim został jego syn, Jerzy V. Jerzy V objął panowanie natychmiast po śmierci ojca w 1910 roku.
Czemu Edward VIII abdykował?
Edward VIII abdykował, ponieważ chciał poślubić Wallis Simpson, dwukrotnie rozwiedzioną Amerykankę. Rząd i Kościół Anglikański nie akceptowali tego małżeństwa, co zmusiło króla do wyboru między koroną a ukochaną.
Kim był Edward VII?
Edward VII był królem Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii oraz cesarzem Indii. Panował od 1901 do 1910 roku, a jego rządy często określane są jako epoka edwardiańska.
Źródła:
https://en.wikipedia.org/wiki/Edward_VII
